Kijk. Onbekommerd en onbegrensd een beetje je eigen en daarmee andermans timeline(s) volkeutelen op Twitter en/of Facebook - dat kan dus iedereen. Lees: iedereen. Ook wij - al proberen we dapper te minderen. Wat soms een beetje lukt, maar dat komt dan gewoon omdat we onszelf op een nieuw haakproject hebben gestort. Nou ja, de oudste vrouw des huizes althans, want de man is weliswaar een zacht type, maar ook daaraan zitten grenzen.

Maar hardcore, oldskool bloggen, da's dus geen vrijblijvende bezigheid, hè. Het is natuurlijk niet voor niks dat zoveel webstekken spinnenwebstekken geworden zijn. Dat luie loggers zo gretig overhopten toen het microkeuvelen zijn intrede deed. Want bloggen, dat brengt verwachtingen, verplichtingen en mores met zich mee. Vraagt om een uitgebalanceerd samengaan van kwaliteit en kwantiteit.

Het Wordfeud van het vorige decennium was het, zeg maar. Constant die hete adem in je nek - toen van je immer hongerige lezer, nu van je al dan niet random opponent die ongeduldig en strijdlustig wacht op jouw volgende zet. 

Gescoord moet er worden. En hard ook. Dat was (en voor de laatsten der Mohikanen: is) bij bloggen niet anders. Komen we in zekere zin nog goed weg met het ontbreken van enige tijdsbegrenzing in loggersland - want geen haan die er (tegenwoordig nog) naar kraait als je eens langer dan 72 uur over een volgend schrijfsel wil nadenken. Hoewel de datum boven je vorige blogbroedsel je toch altijd wat irritant in je zij blijft porren. "Hee, hee, jij. Komt er onderhand weer eens wat van?" 

En dan zijn daar nog de moetjes. Want geen geboorte, verjaardag, heikel mamathema, eerste fruithap, nieuw kunstje, Efteling-bezoek of vakantie (en zo nog wat meer) gaat voorbij zonder online te worden belicht. Dat hoort.

Ja mensen, dat geeft een behoorlijke druk, kunnen we u vertellen. Maar ook veel verlichting. Voor als je al die andere, veel ingewikkeldere, belangwekkendere onderwerpen waarvan het in je hoofd duizelt, maar niet weet om te zetten in hapklare brokjes leesvoer. 

Sneeuw in het land dus. Hapklaar, op de gele stukken na. Tot uw dienst.

Voor het geval u in de regio 010 woont, werd opgeslokt door het zwarte gat dat 'The Voice of Holland' na de finale genadeloos in uw alledaagse bestaan sloeg of de voorbije dagen simpelweg onder een steen vertoefde: de jongste man des huizes was dus jarig. Voor het eerst in zijn bestaan. Snoeihard van nul naar één in een enkele seconde, bij het doortikken van 15.05 naar 15.06 uur afgelopen vrijdagmiddag. 

Gelukkig passeerde ergens gedurende het vier-fasen-feestgeweld van de voorbije dagen een bijzonder lege, lome zondag waarop we even konden bijtanken. Gevolgd door een zondagnacht die je als moeder van drie op maandagochtend in een aan euforie grenzende staat afsluit omdat je je realiseert dat je, hélemaal tot 05.40 uur vanochtend, een ononderbroken nachtrust genoot. Misschien toch al wel de zesde sinds 23 januari 2011, toen het gestage nachtelijke ontsluiten inzette.

Het is toch haast een feestje waard - ware het niet dat we daar de buik voorlopig wel weer even van vol hebben. Letterlijk vooral. Maar vooruit, een laatste portie partypics. Omdat driemaal scheepsrecht is.