So unimpressed, but so in awe

Al weken had ze er de mond van vol. Van wat ze allemaal had beleefd tijdens haar uitstapje naar de Efteling, samen met zeven vriendjes en vriendinnetjes van het kinderdagverblijf. Kletste ze ons de oren van de kop over de attracties waar ze in was geweest, over de sprookjesfiguren die ze in het bos had gezien en bovenal over de spannende televisiestudio waar ze, op uitnodiging, een exclusief kijkje kreeg in het luchtkasteel van Tika en haar vader. In geuren en kleuren verhaalde ze over wat Tika had verteld, hoe mooi ze eruit zag en wat er allemaal te doen was in haar kasteel. Over dat Kwark langskwam en dat ze samen liedjes hadden gezongen. Werkelijk waar, gék werden we van de eindeloze woordenbrij. Binnen anderhalve dag snakten we collectief naar een Tita-time-out.

En dan doe ik dít... en alles staat stil.

Jokten wij hier even zomaar een hele alinea bij elkaar. Want Fem - ze vertelde niks, nada, noppes. Kwam een paar weken terug met hoogrode konen thuis van haar dagje Efteling met een paar andere kindjes van het kinderdagverblijf (tot zover de waarheden) en liet ons verder volslagen in het ongewis over wat ze die dag had beleefd. Nou ja, op twee details na dan. Ze hadden allemaal een blauw shirtje aan gekregen. En ze was me daar eventjes stoer op Tika afgestapt om duidelijk te maken: "Hee, ik kén jou!". Waarop Tika -naar verluidt- opgewekt had geantwoord: "Ik jou ook!".

En dat was het. 

Totdat de bewuste uitzending van 'Tita Toverfeest' onlangs dan eindelijk op tv kwam. Daar zat ze, ons dromerige blondje, de mond wijd open, eerst afgeleid en frunnikend aan dat beruchte blauwe shirtje, maar daarna aandachtig luisterend naar het verhaal van Roodkapje dat ze voorgedragen kreeg. Toen kwamen de verhalen, stuiterend van enthousiasme kijkend naar de beelden, pas écht los. 

Welnee dus. Fem zat erbij en keek ernaar. So unimpressed, but (toen nog) so in awe. Ja, duh. Daar was ze geweest, ja. So what. 

Gelukkig hebben we de beelden nog.