Wii de schoen past

Ik ben dus in een paar dingen best goed. Al zeg ik het zelf.

Zonder toelichting en op alfabetische volgorde: Baren. Doorvragen. Emmeren. Fotograferen. Franse slag. Huishouden. Multitasken. Opruimen. Ordenen. Organiseren. Ouwehoeren. Plannen. Regelen. Schrijven. Slapen. Snoepen. Strijken. Uitslapen. Voeden. Weggooien.

Ik ben ongetwijfeld nog een boel vergeten - schroom vooral niet om de lijst aan te vullen. Ik ben ook in een heleboel dingen heel slécht, trouwens. Maar voordat u daarop losgaat: daar gaat dit logje dus niet over.

Over dingen waar ik heel goed in ben dus. Het koesteren van voornemens is er ook zo één. Het voornemen om nog eens een cursus fotografie te gaan doen, bijvoorbeeld. Weer eens wat meer te doen met de creativiteit die ik als kind, al tekenend, schilderend en knutselend, tentoonspreidde. Vaker een dagje of avondje kinderloos met vriendlief op stap gaan. Meer boeken lezen. En, in relatie daarmee: eens vaker een avondje tv én iPhone negeren. En, misschien wel het meest dringende voornemen: weer gaan sporten.

Maar die drempel van de sportschool hè... Ik kom er maar niet overheen. De drempel van ons eigen huis blijkt gelukkig een stuk lager. De Wii-inclusief-Fit die we woensdag scoorde, gleed er althans moeiteloos overheen. En zo zijn we nu back in burning business. Burning calories, weltverstaan. Al boksend, skateboardend, tennissend, hoelahoepend, yoga'end, skiënd, steppend, voetballend, bowlend en zo nog wat activiteiten die er voor passerende hondenuitlaters en hardlopers (uitslovers) die hier binnen gluren, ongetwijfeld uiterst belachelijk uitzien (u begrijpt dat we, uitsluitend om deze reden, Fem hieronder graag de demonstraties laten verzorgen). 

Een kilootje of drie, vier eraf. Da's het bescheiden streven. Moet lukken. Nu nog maat zien te houden met de mega-Milka-repen, versgebrande-notenmixen, kaas-met-zongedroogde-tomaatjes en al het andere lekkers dat blijkbaar evenzo moeiteloos als de Wii over onze huiselijke drempel sluipt.