Tricky, dat prikkie

Ik was nooit erg verslavingsgevoelig. Vooruit, op de valreep van het middelbare-schoolbestaan kreeg ik van klasgenoten eens een T-shirt cadeau met daarop een kruipend, reikend, zwetend, hunkerend figuurtje en daarbij de tekst: Help, feed me chocolate! Hadden we in die jaren trouwens wel vaker lol in, om elkaar shirts met pakkende teksten te geven. Zo kreeg toenmalig vriendje, toen hij onder meer zijn mountainbike meesleepte voor een studiejaar in Straatsburg, van zijn maten een shirt met het uiterst catchy: Je fais du vélo comme un escargot, mais pourtant plus vite que toi. Dus. 

Maar vooruit, chocolade - da's een doorlopend puntje van aandacht. Qua minderen, dus. Maar heel veel ernstiger dan dat is het nooit geworden. Drugs: nope. Nicotine: zo'n tien jaar terug sporadisch eens een klein sigaartje (echt geen gezicht trouwens). Alcohol: gleed aan het eind van mijn middelbare-schooltijd op sommige avonden behoorlijk soepeltjes naar binnen (niet zelden dankzij het 'rad van fortuin' achter de bar van onze stamkroeg waarmee we, zo vonden we, eigenlijk gewoon altijd wónnen, maar soms hooguit moesten betalen voor onze buit). En het kwam er aan het eind van zo'n avond soms nóg vlotter weer uit. Maar drie zwangerschappen en evenzoveel borstvoedingsperiodes verder word ik momenteel nog net niet teut als ik naar een glas rosé kíjk.

Maar nu - nu is er internet. Met alle verlokkingen van dien. Twitteren is er zo één. Ik mis het nauwelijks als het niet kán (of, bijvoorbeeld in bepaalde verre oorden, een ernstig dure grap dreigt te worden) - maar verder check ik regelmatig in. Vaak. Ach, wanneer eigenlijk níet?

Een sinds kort dreigende verleiding: veilingsites. Want ik word er verschrikkelijk hebberig van. Van dagtochtjes, theateravondjes, last-minute bungalowmidweekjes, ontspannende wellnessarrangementen. Als je tactisch biedt regelmatig echt maar voor een prikkie. Tricky, dat prikkie. Voor je het weet, is je agenda voor de komende anderhalf jaar vrolijk gevuld. En je bankrekening voor minstens eenzelfde periode treurig leeg.

Maar soms pakken ze leuk uit, die veilingen. Zoals in het geval van de foto(studio)shoot die ik een maand of twee, drie terug scoorde. En die ons een paar weken geleden hier deed belanden.

Dat was, na onze geweldige ervaring met haar, op zich al een risico. Want zij is gewoon belachelijk goed, klaar.

Maar ook in onze provinciehoofdstad pakte het verrassend goed uit. Allereerst omdat de stijl van beide fotografen, hun werkwijzen en de hele entourage volstrekt onvergelijkbaar zijn. Maar ook omdat de kindjes echt enorm hun best deden. Dat wil zeggen: tussen het geinen en geiten door.  

Voor zover onze nieuwe webjas het niet al ernstig deed vermoeden: we zijn er blij mee. Net als jarige opa G., die één van de kiekjes vandaag afgedrukt op grootformaat cadeau kreeg.