It happened

Ergens vanmiddag, in de volstrekt troosteloze, verre van paradijselijke ambiance van het indoor speelparadijs, gebeurde het. Kunt u nagaan hóe troosteloos ik het daar werkelijk vond. Zittend met de zoon aan de borst (en kijkend naar de overige tweederde van ons kroost dat zich wél in een paradijs waande en zich al klimmend, klauterend en hollend in het zweet werkte) ging onbewust en onverwachts de knop om. Dacht ik aan maandag en dacht ik: het is goed.

Ja, daar schrok ik zelf inderdaad ook een beetje van. Met de onafwendbaarheid komt blijkbaar de berusting. Dat het goed is om, na een kleine acht fijne, ontspannen maanden thuis, weer aan het werk te gaan. Om weer een bijdrage te gaan leveren aan de economie (overdrachtelijk, in elk geval) (en nu eens niet door geld úit te geven).

Terug aan het werk, terug naar dat andere bureau waaraan ik de schrijfsels voor 'mijn' ándere lezerspubliek tik - overmorgen is het zover. Zie ik nu mezélf geconfronteerd met het motto dat sinds geruime tijd onderaan op onze homepage prijkt: Don't cry because it's over - smile because it happened.

Als het daadwerkelijk zover is, staat het huilen me vast alsnog nader dan het lachen, hoor. Maandagochtend, zo rond vijf uur, half zes, durf ik te gokken - wanneer ik zoonlief voor de tweede (of met wat pech zelfs derde) keer die nacht voed in zijn kamertje. En wanneer ik me realiseer dat het weinig zin meer heeft om daarna nog te gaan slapen, terwijl hoofd, lijf en leden zo laatnachtelijk ongetwijfeld nog zullen schreeuwen om een paar uurtjes rust. Een inmiddels structurele frustratie die ik niet veel later, zoals elke dag, van me af zal spoelen onder een warme douche, om daarna met vriendlief en kroost aan de ontbijttafel te schuiven en bij voorkeur zo harmonieus mogelijk de rest van het ochtendritueel te draaien. Om daarna niet nog eventjes terug te kruipen in die zo heerlijk huiselijke verlofcocon, maar terug te keren naar het werkende-moeder-bestaan. 

Maandagochtend neem ik afscheid. Afscheid van de maanden waarin #zenmetzoon mijn favoriete en dan ook meestgebruikte hashtag was - zoals #siësta dat was in mijn laatste zwangere weken. Mijn nieuwe favoriete label? Ik weet het nog niet - #dontcrybecauseitsoversmilebecauseithappened is ook zo lang. En neem ik afscheid van wat waarschijnlijk mijn allerlaatste zwanger- en ouderschapsverlof was. 'Waarschíjnlijk' - omdat mijn nog ontzwangerende ik die zin zónder dat woord gewoonweg nog niet uit haar strot of toetsenbord krijg.

Maandagochtend: we zullen het zien. Carpe diem. Go with the flow. Het komt zoals het komt. En als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat: inmiddels mijn favoriete multiple-moedermotto's - maar vast ook zakelijk toepasbaar.

En godzijdank: ook zakelijk zijn we, in mijn afwezigheid, inmiddels volop aan het twitteren geslagen. Blijft dát in elk geval een vertrouwde alledaagse factor.