Zoogbetoog

Met een knipoog. En een hele grote kern van waarheid.

 

We zouden een zoetsappig zoogbetoog kunnen houden. Van hoe heerlijk zoon en ik het vinden, buik tegen buik, hart tegen hart, zijn handje beschermend op mijn borst, zijn grote bruine ogen op mij gericht - vragend, genietend. Van hoe de nachtvoedingen, hoe lastig soms ook, stiekem het fijnst zijn. Van hoe ik dan, vaak ietwat slaapdronken, naar zijn kamer wankel, onze snikkende zoon in mijn armen neem, we samen in de fauteuil zakken en hij, in de schemering van de straatverlichting, opgelucht zijn weg vindt.

 

We zouden een analyse kunnen proberen te maken van hoe iedereen, (ervarings)deskundig of niet, een (on)uitgesproken mening heeft over borstvoeding. Van hoe trotse milkmums kennelijk niet alleen letterlijk, maar ook graag figuurlijk leeglopen als het om de witte motor gaat. Van hoe ze in het echte en digitale leven de krachten bundelen, ogenschijnlijk omdat ze in een collectieve strijd tegen iets of iemand verkeren. En van hoe ze (zonder dat wij daar last van hebben, hoor - zolang we er zelf maar niet mee hoeven te doen) in een zogenoemd mamacafé samenkomen om het record simultaanvoeden te verbreken.

 

Van hoe je, zodra je op het www íets durft te zeggen over #borstvoeding of #bv, direct de zogeheten borstvoedingsmaffia aan je broek hebt (blogging on the edge dus dit). Van hoe goedbedoeld dat misschien (lees: hopelijk) is, maar hoe dat zelfs voor mij soms als lichte tietenterreur voelt. Van hoe onderzoekers elkaar al jaren om de oren slaan met veronderstelde nieuwe feiten en bevindingen, intussen inspelend op de psyche van kersverse ouders en tweespalt zaaiend (en/of bevestigend) tussen twee klaarblijkelijke kampen die beide alleen maar hun kroost willen zien opgroeien en gelukkig willen zien zijn.

 

We zouden u een vermakelijk en informatief blokje facts and figures over borstvoeding kunnen voorschotelen. Met veel linkjes naar Wikipedia en ander bij elkaar gegoogeld 'bewijsmateriaal' van 'de goede zaak' natuurlijk. Of een vrolijk zoogalfabet kunnen voordragen – met de A van aanleggen, de B van bijten, de C van colostrum, de D van draagdoeken, … tot aan de Z van zoogcompressen. Of wacht - bestaan er eigenlijk al lacto-limericks?

 

We zouden u een collage van foto’s door de strot kunnen duwen, een selectie van de ontelbare kiekjes die ik het voorbije bijna-half-jaar maakte van onze zogende zoon. Omdat dat, keer op keer (op keer op keer op keer...), nou eenmaal het allermooiste plaatje van de wereld is.

 

Maar bovenal willen we vertellen dat we het eigenlijk gewoon dóen. Omdat het kan, omdat we erop kunnen vertrouwen, omdat het instinct hierin dapper en overtuigend leidt en omdat het ons op die manier gegúnd is.

Niet denken en al helemaal niet praten (kuch), maar doen. Zonder al teveel vragen. En dat heel binnenkort, voor de derde keer, al zes maanden lang. Een kunst? Welnee. De natuur - ons hierin blijkbaar gunstig gezind. Wel met een happy hashtag: #trots.

 

Weet u wat? Die fotocollage – die doen we gewoon lekker tóch. Met de previews in het mini, omdat sommige medemensen er blijkbaar nog altijd maximaal ongemakkelijk van worden.

 

Reageren: dat kunt u voor een keertje niet. Geen discussie, geen vragen, geen opmerkingen, geen ervaringen. En geen complimentjes - voor het geval u dacht dat we daar op uit zijn. Want trots en blij zijn we toch al, gewoon helemaal vanuit onszelf. Net als, hopelijk, al onze medemama's die hun baby'tjes proberen groot te brengen, vanuit welke bron(nen) dan ook.