Sint-jutte(ker)mis

Er is soms maar weinig voor nodig om de jonge* meisjesmoeder nerveus te maken. Héél even nerveus maar, hoor. Want het is nog ver weg, heel ver weg. Een jaar of dertien, veertien. Of nee, laat ik realistisch zijn: een jaar of elf, twaalf. Of... Nou ja, never mind. Genadeloos snel ongetwijfeld. 

Fem was het dit keer. Zo stoer als ze daar stond, met één voetje op de aluminium traanplaat: de carpoolplaats van het botsverkeer. Stoer en stoïcijns, met maximaal verveelde blik, zoals je nu eenmaal hoort te staan in de periferie van de Dominator, Cyclone, de Mega G4 Booster Maxxx of welke kermisattractie dan ook. Al gilt de op een halve meter voorbij tollende, racende, zwevende, botsende of draaiende kermiskudde nog zo hard (en behoor je zelf tot de volgende meute) - you couldn't care less. Behalve dan about the boy die voor aanvang van elke rit de fiches van alle passagiers int. Bronstige puberboys met vlas (en puistjes) op de kin, kaken en slapen, stuiterend van het testosteron, niet zelden jongens van je eigen school die in het kermisweekend een centje bijverdienen. Met wat geïmponeerde meisjes als fooi.

Stoer, stoïcijns en verveeld was Fem nu nog niet. Zich bewust van de testosteron-tieners al helemáál niet. En dat houden we gewoon zo - de komende tien, vijftien jaar. Of wat - onze meiden alléén naar de kermis? Met sint-juttemis op zijn vroegst. En dan waarschijnlijk nóg niet. 

P.S. En nee, hoe graag ze ook wilde: onze oudste ging hier nog niet in. Onze oudste - haar hand herhaaldelijk loswrikkend uit de mijne (want totaal uncool natuurlijk). Onverschillig achterover leunend in de eindeloos rond kabbelende bootjes. Overdwars met haar benen op het bankje van de 'rups' (stoer!). Roepend en zwaaiend naar vrienden en bekenden - ons niet zelden ónbekend.

Die zestig meter hoge zweefmolen: volgend jaar, beloofd. Met mama. Want mama (die braaf kortingsbonnetjes uit de kermiskrant knipte voor de draaimolen, de vliegtuigjes, het eendjes-vangen en de genoemde bootjes en rups - om maar wat voor de hand liggend kleutervertier te noemen) was in deze zomer van 2011 nog niet voorbereid op zoveel dapperheid.

(*) Sssst - op zo'n kermis hè, daar voel je je opeens helemaal niet meer jong. Daar voel je jezelf oud, schijterig en bovenal bovengemiddeld beschaafd. Dit onder anderen in tegenstelling tot het twee kubieke meters grote heerschap dat ondergetekende bij het passeren doelbewust en genadeloos een schouderstoot gaf - zichtbaar tot groot plezier en trots van het kraaiende peroxideblonde wicht naast hem.

En ik? Ik zei er niks van. En dat vind ik heel veel erger dan het vooruitzicht van twee tienerdochters op de kermis straks.