Tuin uit de puin

Lowbudget moest het gebeuren. Met hergebruik van reeds aanwezige materialen en met dankbaar gebruik van handige handjes in onze omgeving. Met een eenvoudige, open, onderhouds- en bovenal kindvriendelijke achtertuin als doel. Een weekendje of twee, drie, dachten we (correctie: zo dacht de ietwat naïeve mama des huizes). Appeltje-eitje.

Het was best een aardige tuin hoor, toen we hier kwamen wonen. Ronduit ranzig, dat wel. Met vele tientallen peuken tussen de planten, plukken hondenhaar in alle kieren, hoeken en gaten en een dikke groene aanslag op alles wat niet van nature groen behoort te zijn. En, centraal in de tuin, een op zich grappige, maar volstrekt detonerende palm. Die, als je even niet uitkeek, verdomd lelijk in je ogen kon prikken, zo ontdekten we (helaas proefondervindelijk). 

Maar al zeggen we het zelf: we wisten de boel aardig op te frissen. Wel misten we de houten speeltoren die we vanuit onze vorige tuin mee naar hier brachten. Ruim een jaar stond hij, in weer en wind, troosteloos in onderdelen in een hoek van onze tuin. Een lapje gras moest er komen. Een flink stuk border eruit, wat schuiven met stenen, grasmatten erin. Appeltje-eitje, zei ik al.

Maar niet helemaal. Want de vorige bewoners mochten er qua onderhoud de voorbije jaren dan enigszins een potje van hebben gemaakt; de initiële aanleg van zaken was ronduit degelijk. Iets té. Dat bleek onder andere uit de niet mis te verstane montage van de stenen die de borders omsloten. En meer nog uit het plavuizen vloertje onder het afdak in onze tuin, waaronder een indrukwekkende massa beton bleek te schuilen. Voor de kenners: beton van de blauwste soort.

Ergo 1: dat gaf zich niet zomaar gewonnen. Ergo 2: het werd bepaald geen vredig paasweekend. De mama sloeg met het driekoppig kroost al snel op de vlucht - vader, vriendlief en de ganse buurt achterlatend in de tweedaagse teringherrie. De buurt waarin het intussen gonsde van de geruchten over wat er in vredesnaam allemaal wel niet gaande moest zijn op ons perceel. 

Om een lang verhaal niet al teveel langer te maken: de klus is geklaard, de zandstormen passé, de tuin heropend. Nog wat groen in de borders, wat aankleding her en der... Appeltje-eitje... *kuch*

Voor en na...

... en hoe het zo gekomen is...