De schrik van Wik

Wik stond niet bepaald vooraan toen de stembanden (en het haar - maar da's een ander verhaal) werden uitgedeeld. Onder vier ogen babbelt hij er weliswaar lustig op los, maar in groepsverband (lees: als zijn zussen in de buurt zijn) laat hij zich letterlijk moeiteloos overstemmen - vooral door jongste zus Fem, die er op haar beurt wél als de kippen bij was toen de plica vocalis werden vergeven, maar haar hebberigheid bestraft zag met een paar niet geheel sluitende exemplaren en daarmee met een toonhoogte die de honderd hertz doorgaans nauwelijks haalt. Of zoiets. Maar dat terzijde.

Bij het verdelen van de zintuigen stond Wik wél pole position. Vooral de ogen en oren doen zonder spoortje twijfel hun werk - soms misschien zelfs iets te goed. Fem die plots opduikt in zijn ooghoeken om haar broertje een kus te geven, mama die haar lippen iets te onverwachts bilibiaal laat trillen, Ninthe die haar nieuwste disco beluistert (geen benul? Klik!), papa die onzichtbaar net iets te hard uit de speaker van mama's iPhone tettert, opa die al pratend net te hard met zijn donkerharige hoofd schudt... Hoewel opgroeiend binnen een vijfmansformatie met een bijbehorende dosis geluid en andersoortige ruis is er doorgaans weinig voor nodig om de schrik van Wik -en daarmee een bibberend onderlipje- aan te wakkeren. 

Gelukkig is Wik, ondanks alle schrik, een behoorlijk vrolijke, contente baby. En gelukkig zijn daar de weekenden van mama. De weekenden die nu nog vallen op maandag, dinsdag en woensdag, waarop we onze drie gezinsgenoten 's ochtends heus niet de deur uitkijken - maar ze vanachter Fems slaapkamerraam soms stiekem maar wat graag uitzwaaien. Waarna mama en zoon zich af en toe nog éven terugtrekken onder de wol van het grote bed, ook een beetje ter compensatie van de nachten die sinds 27 januari niet eenmaal níet werden onderbroken.

Erg? Och, welnee. Niet zolang de mama (nog even) in máánden kan aftellen naar het einde van haar verlof, in plaats van in weken of, godbetert, dagen. Daar hoeft niemand ook maar het minste medelijden mee te hebben.