Kinderspel

"Ik ben toe aan een nieuwe uitdaging." 

De keren dat ik een rol van enige betekenis speelde in sollicitatieprocedures, zowel aan vraag- als aanbodzijde, zijn op één hand te tellen. Maar ik kan me zo voorstellen dat leidinggevenden en personeelsfunctionarissen knap wanhopig worden van de zoveelste brief van een wannabe die zijn of haar kansen op de job serieus meent te vergroten met bovenstaande, volstrekt inhoudsloze zinsnede.  

Hoeveel mensen zouden het (willen) verwezenlijken van hun kinderwens eigenlijk met bovenstaande dooddoener beargumenteren? "We zijn toe aan een nieuwe uitdaging." Nooit iemand horen zeggen. En da's eigenlijk best typisch. Want wees eens eerlijk: weinig uitdagingen zo groot als het grootbrengen van onze eigen vlees-en-bloedjes-van-kinderen tot, bij voorkeur, mannen en vrouwen waarop wij en de rest van de maatschappij later ook nog enigszins trots kunnen zijn. 

Los van het 'kinderen (kunnen) kríjgen': kinderen hebben is geen kinderspel. Hoe hard sommige aanstaande vaders en moeders ook bezwéren dat hun leven met de komst van het kroost in de verste verte niet veranderen zal: vanaf dat ene moment dat twee stambomen er dankzij jou en je lief een aftakking bij krijgen, gaan je hele doen én laten op de schop - en werpt Moeder Natuur je hooguit grinnikend een denkbeeldige spade toe. 

En, voor de duidelijkheid: zo hoort het. Da's goed. Soms vermoeiend, dat ook. Want (kleine) kinderen hebben is zoeken. Vinden. Ingrijpen. Achterover leunen. Alert blijven. Soms even Oost-Indisch doof zijn. Strijden. Het goedmaken. Soms balen. Nog vaker genieten. En, een soort rode draad die door alles heenloopt: concessies doen.

En erom lachen, niet te vergeten. Zoals vanmiddag, in de zonovergoten tijdelijke poldertuin van Huize Hollands Glorie, waar drie 'moeders van drie' elkaar ontmoetten (overigens met slechts tweederde van de totale kinderschare present). En waar die drie moeders -zich hardop bewust van die immense rijkdom- waarschuwden, zuchtten, de stemmen verhieven (al was het maar om die, op amper drie meter afstand, eindeloos passerende pruttelende tractor te overschreeuwen), berispten, bemiddelden, door de vingers zagen, snotbellen en billen afveegden en voedden (ergens tussendoor zelfs zichzélf).

En genoten. En láchten bovendien - vooral om de circa tweehonderdvierenzestig gespreksonderwerpen die gedurende het samenzijn werden aangestipt, waarvan er in de hierboven geschetste gezellige chaos bij mijn weten welgeteld niet één enigszins tot wasdom kwam, laat staat fatsoenlijk werd afgerond.

Een uitdaging voor een volgend treffen. Of niet. Omdat we het onszelf misschien maar eens gemakkelijk moeten maken en de kinderen weer eens thuis moeten laten. Omdat, zeg nou zelf, het begrip 'uitdaging' nu eenmaal ook wat aan inflatie onderhevig is.