Losbandig

Geloof het of niet: de mama des huizes pópelt werkelijk om weer aan de bak te gaan. Niet 'aan de bak' als in 'weer aan het werk' - kom nou, ik zal me daar gek zijn, werken kan altijd nog. Zo'n acht heerlijke maanden verlof, voor minder doen we het niet, dat weet u inmiddels ook wel.

'Aan de bak' als in 'in beweging komen', bedoel ik. Want per bakfiets en benenwagen worden weliswaar de nodige kilometers gemaakt, maar eens even to the point en genadeloos wat calorietjes verbranden, daar kwam ik nog niet echt aan toe. Vooruit, de eerste lessen 'nagym' vormden een voorzichtig begin, maar brute, korte metten met de overtollige pondjes maak je er, alle goede intenties ten spijt, niet mee.

Vooral de buikspieren verloor ik ernstig uit het oog. Ze zitten er vást nog, in groteren getale dan voorheen zelfs. Soms meen ik ze in de verte mijn naam te horen roepen.

Maar u las het hier al: het lijf, maandag voor de achtste keer achtentwintig jaar geworden, wil even niet zo. Vooral rug en bekken leiden sinds een maand of wat een volledig eigen bestaan. Een losbandig stel is het (zo constateerde ook de Spinal Mouse die over mijn ruggengraat kroop), dat er bij vlagen zelfs voor zorgt dat ik onze jongste niet eens in en uit zijn bedje, box of wandelwagen kan tillen.

In eerste instantie nog te bestempelen als onhandig, lastig en vervelend; na een paar weken ronduit vermoeiend - letterlijk en figuurlijk.

Gelukkig zijn daar de fysiotherapeut, gespecialiseerd in 's mens wervelkolom, en de zoon - gespecialiseerd in persoonlijke pijnbestrijding op de momenten dat zijn mama het het hardst nodig heeft. En dan doen we, liggend op de grond, samen onze oefeningetjes. Met kleine zuchtjes, steuntjes en kreuntjes - en bovenal een regelmatige wederzijdse glimlach.