Kleuterkolder

Om maar meteen met de deur én een groot gevoel voor understatement in huis te vallen: ze houden ons bezig, de kleine drie. Ons driekoppig grootste geluk - bij vlagen (het moet maar eens gezegd - kunt u bovendien in de veilige positie van reageerder blijven zitten) een driekoppige bron van ergernis. Correctie: tweekoppige. Want hoe kwalijk kun je het je zoon van net elf weken nou helemaal nemen dat ie ook 's nachts nog wat aandacht (en maagvulling) wenst? 

Ons meisjestweespan bedoelen we vooral, waarvan we de duivelse kleinste (sinds ruim een etmaal drie) op de badkamervloer recentelijk twee man sterk klem moesten zetten om het schreeuwende en spartelende lijf tot bedaren te dwingen. Het tweespan waarvan de oudste intussen alle dagen thuiskomt met verpletterende schoolpleinwijsheden (in de vorm van liedjes, versjes, woorden en uitspraken) die het ouderlijk opscheppen bepaald niet altijd waard zijn.

Zet u schrap: tussen de spreekwoordelijke soep en aardappels door vloog hier vorige week het eerste volmondige "stomme kút!" over de eettafel. Geleerd van klasgenootje J. -zo stelde de kleuter-, dat de betekenis er dan klaarblijkelijk weer níet bij vermeldde. Meer ervaren schoolpleinouders hadden de voorbije maanden al gewaarschuwd voor brutale acties en uitspraken - maar hiervan moesten we, terwijl de 'dader' er een poosje over mocht nadenken op de gang, toch danig bekomen. En u na dit openhartig logsel ongetwijfeld ook (de real life vrienden onder u weten hopelijk dat we heus een heel keurige familie zijn. Toch?). 

Kleuterkolder deel twee: de kleren. De mama sloeg onlangs naar volle tevredenheid haar slag in de plaatselijke pop-up outletstore; kekke shirtjes voor vijf euro, het betere gris- en graaiwerk. Achteraf maar goed dat ze per item ook geen cent méér besteedde, want de kleine blonde draagster zag zich na één dag al beslopen door vlekken die een onuitwisbare indruk achterlieten. Of liever gezegd: onuitwásbare. Dit in tegenstelling tot de kleding van zoon, die zich regelmatig -in één ferme kreun- in zoetgeurend mosterdgeel beschijt tot achter zijn oren, maar wiens vlekken er dankzij 'Oma' vrijwel moeiteloos uit gaan.

Laatste ontwikkeling aan het kleuterkolderfront is dat Ninthe (laten we het beestje maar eens gewoon bij haar naam noemen) blijkbaar meent dat onderdelen van haar garderobe hoognodig gepimpt en gecustomized moeten worden. En dus zet mevrouw, tijdens het knutselen op school, schaamteloos de schaar erin - samen met vriendinnetje L. dat blijkbaar ook al over een vroeg fashion sense beschikt dat evenmin matcht met wat háár moeder 's ochtends voor haar klaarlegt. 

Vandaag was haar gloednieuwe fuchsiaroze legging (notabene met glitterstiksels) aan de beurt. Dit nadat ze eerst had gepoogd in haar bloes te knippen, "maar dat lúkte niet", voegde ze er brullend en tranenbiggelend aan toe, zich duidelijk niet bewust van de olie die ze met haar bekentenis op het moederlijk vuur gooide. "Je moet 'm máken!", snotterde ze nog. Maar het leek de mama een gepaste consequentie: weggooien. De legging dus - niet de kleuter. Wel dóór de kleuter. 

Zo. Ei gelegd - het is tenslotte bijna Pasen. Trekt deze mama zich nu maar eens terug op de bank. Mét zoon. En naast haar het eerste fotoalbum van oudste dochter, op zoek naar het naar Zwitsal geurende hoopje onschuld dat ze (zo menen wij onszelf te herinneren als de dag van gisteren) heus ooit was.