Belbundel

"Als ik er maar mee kan bellen en sms'en." Ik hoor het mezelf nóg zeggen tegen het meisje van de T-mobile Store. Vanuit mijn ooghoeken lonkte ie enórm, hoor. Dat had het meisje natuurlijk ook allang gezien. Vooruit. Even vasthouden toch maar. Even voelen. Even schuiven.

"Poeh. Doe mij maar echte toetsen, hoor. Geloof niet dat ik hieraan kan wennen." 

Twee jaarwisselingen verder zijn we. De nodige maanden. Maanden die steevast eindigden met een dik overschot aan belminuten en sms-berichten, goed voor een Deltawerken-waardig overstromende belbundel.

Belbundel. Klinkt me dát even 2009.

Praktisch alles doe ik met mijn iPhone. Twitteren bovenal, fotograferen, filmen, de krant lezen, treinreizen plannen (om die vervolgens middernachtelijk hopeloos in de soep te laten lopen. Voor wie dit miste: don't ask...), lezingen bekijken en beluisteren, de weersverwachting checken, mobiel bankieren, muziek downloaden, koopjes jagen, vertalen, gemiste televisieprogramma's kijken, googelen, puzzelen, spelletjes spelen, onze kinderen zoet houden...

Van alles. Behálve bellen en sms'en dan.

Belbundel. Eigenlijk klinkt het zelfs gewoon heel erg 1974 - toen foto's nog uitsluitend analoog werden gemaakt. In tegenstelling tot de kiekjes hieronder. Die maakte (en, in een aantal gevallen, bewerkte) ik, uiteraard, met mijn onafscheidelijke iPhone. Een piepkleine selectie (in niet-chronologische volgorde, maar tot die conclusie was u bij foto twee zelf ook wel gekomen), speciaal voor de non-tweeps onder u. En geloof me: als u niet weet wat dat is, dan bént u er één. Maar dubbelcheck bij twijfel gerust even hier.