Kinderfeest

Draaiboeken. Themakisten. De gastenlijst. Hoge verwachtingen (niet zozeer van de kinderen, als wel van hun kritische ouders). Cadeaudoublures. Vechtende genodigden. Een huilende jarige...

Een naderend kinderfeest in eigen huis bezorgt een groot deel van de ouders, zo menen wij tot dusver vanaf de wal (waar wij beste stuurlui nou eenmaal staan) te zien, maanden van tevoren al jeuk, rode vlekken en een verhoogde bloeddruk. Over een klein half jaar beleeft ook Ninthe haar debuut als jarige kleuter - en daarmee waarschijnlijk ook als hoofdpersoon op haar eerste eigen heuse kinderfeest.

Van vroege stress is bij ons ouders Puntjevanjeneus echter in de verste verte geen sprake. Om te beginnen zijn we van nature beiden zodanig overgeorganiseerd, dat het eventuele feest waarschijnlijk minstens vier maanden van tevoren al tot in de details in de steigers staat. Inderdaad: het eventuéle feest. Dat wil zeggen: het eventuele feest, georganiseerd door iemand anders dan onszelf. Ons wordt namelijk al zo'n twee weken met fikse stemverheffing te verstaan gegeven dat we helemaal niet op Ninthes kinderfeest mogen kómen. Ongeveer zo: "Jullie. Mogen. Níet. Op. Mijn. Kinderfeest. Kómen!" 

Ninthe vindt ons momenteel namelijk regelmatig niet leuk. Omdat we weer eens 'een onaardig woord' hebben gezegd. Voor de duidelijkheid: met brute krachttermen wordt hier in huis zelden tot nooit gesmeten en al helemáál niet in het bijzijn van de kinderen. Nee, we hebben het hier over 'onaardige woorden' als "Ninthe, je hebt nog vijf minuten om je bord leeg te eten", "Ninthe, papa vraagt het nog één keer: ga je handen nou eens wassen" en "Ninthe, zit niet te spelen met je eten". Zoals de alerte lezer wellicht al heeft opgemerkt: de volgens Ninthe 'onaardige woorden' en daaropvolgende exclusie van haar ouders van haar kinderfeest spelen vooral aan en rond de eettafel. 

En dan is er nog die echo. Die echo die ons door het hele huis (maar zo nodig ook daarbuiten) achtervolgt. Die gek genoeg niet de nagalm van Ninthes stembanden is, maar uit kleine zus Fem d'r hese strotje komt. Fem doet én zegt immers álles na wat haar grote zus doet en zegt. En dus is ook Fem, ruim twee jaar voordat het überhaupt aan de orde is en wanneer ze haar zin even niet krijgt, al vastbesloten: "Jullie. Mogen. Níet. Op. Mijn. Kinderfeest. Kómen!" 

Zoals we zondag al schreven: in onze nieuwe vijfmansformatie moeten we allemaal onze plek weer enigszins hervinden. 'We', maar bovenal het kroost (want hoeveel kinderen ook: de mama blijft mama, de papa blijft papa). 

Dat neemt niet weg dat de kersverse 'grote zus' en 'opperzus' maar wat trots zijn op hun broertje, bij thuiskomst direct naar hem op zoek gaan, het kereltje overladen met kussen, bij de kleinste kik van Wik direct in opperste staat van alertheid verkeren en dag en nacht voor hem klaar staan met een troostend lied. En dat ze hem dan ook maar wat graag showden in de klas, aan de vriendjes en vriendinnetjes van de buitenschoolse opvang en op het kinderdagverblijf. Zie de foto's hieronder.

Speelden wij ouders, zonder dat ons kroost het in de gaten had, stiekem toch nog een (bij)rol op drie feestjes met onze kinderen als hoofdpersonen.