Bijzonder gewoon

Met een interval van gemiddeld anderhalf jaar wordt zelfs het meest bijzondere een beetje gewoontjes, hè mensen - dat snappen we best. Wéér iets origineels zien te bedenken voor op het felicitatiekaartje, wéér plichtsgetrouw dat hele bevallingsverhaal aanhoren (dat, in ons geval, per kind overigens met de nodige uren verkort werd, dus daarin kwamen we u tegemoet), wéér met een stalen gezicht beweren dat het werkelijk opnieuw een smette- en kreukloos prachtexemplaar van een kind is, wéér die onvermijdelijke beschuit met muisjes, wéér ongevraagd tegen die te pas en te onpas booming and boozing boezem des moeders moeten aankijken...

Is je ganse familie-, vrienden-, kennissen- en vage-bekendenkring bij je eerste telg nog dusdanig nieuwsgierig dat je er haast een organisatiebureau bij in de arm moet nemen om hier en daar een dagdeel beschuitloos op adem te kunnen komen - bij nummer drie lopen de kringleden allang niet meer zo hard. Die begluurden je zoon vlak na zijn geboorte immers al uitgebreid (en via diverse kanalen) online, so why rush? 

En, zo worden veel telefoontjes, kaartjes, mailtjes en sms'jes besloten: 'We komen hem binnenkort graag een keer bewonderen, als de grootste drukte voorbij is'. Met als gevolg dat die 'grootste drukte' zichzelf gewoon een paar weken uitstelt. En dat heeft dan weer als gevolg dat we tot nu toe aardig wat gezellige (deels repeterende) visite kregen, maar dat er vooral ook de nodige gaten in de gezinsagenda vielen. Broodnodige gaten ook trouwens, don't get us wrong - want het is maar wat fijn om zo nu en dan in alle rust (nou ja: betrékkelijke rust dan) te kunnen wennen aan 'ons vijven'. Ons vijven, die het afgelopen jaar (met onder meer een verhuizing, de gang naar de kleuterschool en een nieuwe baan) al zovéél hadden om aan te wennen en van wie de peuter en kleuter zich momenteel grondig *kuch* bezinnen op hun herpositionering binnen de onlangs uitgebreide formatie.

Maar toch. Zo'n 'dreigende' lege zaterdag (de wekelijkse zwemles des kleuters in de ochtend daargelaten), die jeukt dan toch een beetje. En dus trommel je op eigen initiatief wat mensen op, groot en klein, die zichzelf op hun beurt ook niet goed raad wisten met dezelfde, in eerste instantie doelloze dag. En dan heb je, op een doodgewone zaterdag, al bakfietsend, bolderkarrend en pannenkoeken etend, zomaar opeens een bijzondere beschuitloze dag in opperbest gezelschap. Hadden we meteen wat afleiding om ons te helpen de schok van de ochtend een plaats te geven.

Take note: dit was een log met een knipoog. *wi(n)k*