Beschuit met Maus(jes)

Het kraambed met Wik was een wat ander kraambed dan de voorgaande twee. Eén van de oorzaken: de smartphone - inmiddels niet meer weg te denken uit ons dagelijks bestaan. Niet alleen gunde Ninthe haar kersverse broertje bij de eerste ontmoeting nauwelijks een blik waardig ("Mama, mag ik een spelletje doen op jouw iPhone?"), ook de mama des huizes had het ding vrijwel non-stop binnen handbereik (evenals de onmisbare bijbehorende oplader). Een tweetje hier, een mailtje daar, nog maar eens een sms'je beantwoorden, tussendoor het nieuws bijhouden en oh ja, we belden er zowaar óók wel eens mee... Ook Wik zelf was al wereldkundig voordat we het zelf goed en wel beseften.

Oftewel: van de haast hermetisch afgesloten cocon waarin we met de oudste nog vertoefden, was deze ronde nauwelijks sprake. Beide bevielen trouwens prima.

*instart melancholisch achtergrondmuziekje*

Wat leek het leven 'vroeger' dan toch een stuk overzichtelijker. Vroeger, toen het chipsschap van de supermarkt alleen nog de keuze bood tussen paprika en 'gewoon'. Toen je als toetje yoghurt, vanille- of chocoladevla kreeg - of, als het eens écht feest was, je daar vlaflip van mocht maken (en één of andere clevere fabrikant dat niet al voor je had gedaan, zoals Theo Maassen jaren terug al foeterde: "Ik wil dat goddomme zélf doen!"). Toen iedereen op zaterdagavond naar dezelfde familieshow keek en je dus niet bang hoefde te zijn dat je elders iets had zitten missen (en daar dan niet over kon meekeuvelen op jouw timeline - maar gelukkig, die hád je toen nog niet). Toen je op zondagochtend nog eens spontaan bij bekenden op bezoek ging - zonder dat bezoek eerst in zoveelvoud af te stemmen via mail, sms, Datumprikker, Twitter, Hyves, Facebook of Linkedin.

Vroeger. Toen wij, kinderen van de seventies, naar Maja de Bij keken. De Bereboot. Calimero. De Poppenkraam. Niels Holgersson. De Familie Knots. En, niet te vergeten: naar Maus. Van 'Die Sendung mit der Maus', voor de volledigheid. Want Deutsche gründlichkeit über alles, hè mensen! Maus, Olifant en nog wat vrienden, onder wie Molletje die zich dusdanig populair wist te maken dat hij ook zijn éigen onemanshow kreeg.

Een paar maanden terug liep ik Maus weer eens tegen het lijf (niet letterlijk, trouwens. Had me zomaar eens fataal kunnen worden, aangezien Maus op tv altijd al eens zo groot was als zijn maatje Olifant). En Maus en ik: we klikten net zo hard als een kleine drie decennia terug. Uit jeugdsentiment, maar ook omdat ie perfect paste in het retro kleurenpalet van onze eerste twee geboortekaartjes. Ook de bevriende ontwerpster van onze kaartjes stuiterde van enthousiasme haast van haar bureaustoel.

En zo kwam het dat Maus (met twee vrienden) een prominente plek kreeg op het kaartje van Wik, op een prachtige banner die momenteel onze gevel siert (dank aan Jan, Renate, Boudewijn, Brigit en ontwerpster Ellen) en, niet lang daarvoor, op mijn bolle buik. Met een eervolle en dankbare vermelding voor, once again, Brigit: in dit geval succesvol debuterend als buikbewerkster.

Voor de liefhebber: anno 2011 is er uiteraard ook een uitgebreide 'Seite mit der Maus'. Viel Spaß!