Nestelen à la Ninthe

Kijk. Persoonlijk vind ik het dus best wel meevallen, met die nesteldrang van mij. Ach, among tweeps presenteer ik mezelf zo nu en dan graag stoer als de ultieme, niet-te-stuiten nestelneuroot, maar dat is ook een beetje interessantdoenerij, hoor. Omdat het erbij hoort, 'in mijn toestand', met bijna negenendertig weken op de zwangerschapsteller. En omdat je niet de indruk wilt wekken dat je werkelijk alléén maar overal en nergens aan het theedrinken bent. Maar geloof me: keukenkastjes heb ik echt nog niet gepoetst de voorbije negen maanden. Zou best eens mogen trouwens - maar dat, lieve kinderen, is weer een ander verhaal. De koelkast vanavond dan weer wél - maar die telt niet. Zo beslis ik.

Ik heb wel nadrukkelijke vlagen van verstandsverbijstering. Vlagen waarin ik een soort van uittreed, zeg maar, pardoes boven mijn eigen lijvige lijf zweef en dat lijvige lijf als een kip zonder kop de garagevloer zie stofzuigen. En daarna zie dweilen. Of mezelf in mijn eentje een wiegje van zolder naar de onderliggende verdieping zie sleuren - omdat dat kennelijk niet kan wachten tot het begin van de avond, wanneer vriendlief ook weer thuis is. Of voor de derde keer in een week een megaverpakking pleepapier koop. Dan kunnen ze nog zo hard beweren dat zwanger zijn heus geen ziekte is, maar laat ik de hand in eigen booming boezem steken: da's niet gezond. 

En dan zijn de tekeningen waarmee de kleuter des huizes momenteel thuiskomt, een confrontatie op zich. "Mama, voor jou!" Niks schattige tekeningen van mama-met-baby-in-buik (ondanks hoopvolle verzoeken hiertoe) of zoete babykamerkunstwerkjes, met dotten watten erop geplakt als wolkjes of schaapjes of zo. In plaats daarvan: strijkplanken. Stofzuigers. Fornuizen. Wasmachines. En andere sjabloonwerkjes met een hoog huishoudelijk gehalte. Dat geeft te denken, hè? Terwijl dat nou juist een bezigheid is die momenteel noodgedwongen op een laag pitje staat (dat denken dus, hè - voor het geval u, net als ik, soms ook wat snel de draad kwijt bent).

Gelukkig is kleuterlief zich zeer wel bewust van het hogere doel dat, met onder meer een glimmende garagevloer, wordt gediend (niet dat ik op die garagevloer een kind verwacht te gaan baren hoor, but better safe than sorry).

Veel zegt ze (afgezien van de brave antwoorden-die-grote-mensen-willen-horen op de geijkte vragen aan de aankomende 'opperzus') misschien niet over onze verwachte nieuwe gezinsgenoot. Maar haar nieuwjaarswens, genoteerd op de wensenlijst die naast haar klasdeur hangt, is helder. Niks 'kunnen vliegen' (Tessa), 'nieuwe laarzen' (Julia), 'dat opa en oma nooit dood gaan' (Lynn) of 'dat ik sneller jarig wordt' (met -dt, zo noteerden de juffen de wens van Jip nét een tikkeltje te deftig). Zelfs geen 'mooie jurk' (Lizzy) of 'weet het niet' (Lars), twee antwoorden die moeiteloos ook uit Ninthes mond hadden kunnen rollen.

Nee, onze kleuters liefste wens: "Dat mijn broertje snel geboren wordt". Waarop, waarschijnlijk niet door de juffen gehoord en daarom niet gedocumenteerd, ongetwijfeld zuchtend volgde: "Kan ik daarna tenminste weer zonnetjes, poppetjes, hartjes en huisjes gaan tekenen - zoals het een normale kleuter met een normale moeder betaamt". En haar klasgenootjes, die knikten meelevend.