De hint van Sint

En dan sta je, drie decennia nadat je door notabene je bloedeigen oma zo bruut van je onschuldige geloof werd geholpen, prompt toch een tikkeltje te blozen. Als je, samen met je vriendin en onze voltallige gezamenlijke vrouwelijke kinderschare, door de goedheiligman op het spreekwoordelijke matje wordt geroepen. Ergo: voor een volle zaal vol grote en kleine mensen -exclusief- op het podium wordt gemaand.

Vriendin B. en ik 'zitten in de techniek', moet u weten - weliswaar in de meest alfa (lees: communicatieve) hoek ervan, maar toch: in de techniek dus. Die techniek die al decennialang zo onverwoestbaar meisjes probeert te lokken en bovenal probeert te houden, om hen te helpen opstoten in de vaart der innovatieve volkeren. 

Of wij er, met vijf kids in de doelgroep, dus wel eventjes voor wilden zorgen dat de meisjes in de toekomst voor 'exact' gaan kiezen. Nou, fat chance als hun wis-, natuur- en scheikundeknobbels om dezelfde microscopische benadering vragen als die van hun mama - maar ja, dat zég je natuurlijk niet hardop tegen de goedheiligman hè, zeker niet voor een volle zaal. En dus beloofden we plechtig onze uiterste best te zullen doen - en verlieten we met broeierige blossen (de kleine meisjes van opwinding, de grote meisjes van sidderende sint-stress) het podium weer. 

Fieuw. Dacht echt nog even dat Sinterklaas mama even streng ging aanspreken op Ninthes stoombootkunstwerk, dat sinds een paar dagen tegen één van de klaslokaalmuren prijkt. De stoomboot waarop ze vol overtuiging haar papa en mama tekende - "want bij ons bezorgen papa en mama de cadeautjes", zo had ze de juf vol overtuiging verklaard. 

Binnenkort misschien toch maar eens ons licht opsteken bij de soms iets te openhartige oma uit de eerste zin van dit verhaal.

 (grote foto hieronder is gemaakt door 'hoffotograaf' Paul Bloemen. De andere foto's kunnen worden vergroot door erop te klikken)