Van de nood een deugd en een logje maken

Er zijn natuurlijk altijd uitzonderingen die de regel bevestigen. Wallen onder de ogen, omhuld door een lichte, van thuis meegelifte Zwitsal-zweem, een fotootje van het eerste eigen, nog kreukelige kakelverse kroost met kauwgom (of spuug for that matter) tegen een stalen steigerpijp geplakt. Die zijn nog wel eens een soort van gecharmeerd. 

Maar verder fluiten en joelen de bouwvakkers (stratenmakers, schilders, loodgieters, militairen - doorhalen wat volgens u het minst van toepassing is) van de wereld niet zo gretig meer hoor, als je de fase van 'zwaar zwanger' (lees: waggelen) eenmaal hebt bereikt. 

In de auto, ja - dan zie je jezelf, de bollende buik verborgen onder het raam van je portier, zo nu en dan nog wel eens verzekerd van enige broodnodige ongewenste aandacht. Ik zie ons, een wagenvol zwangere en net-bevallen medemoekes, nog van de Negen Maanden Beurs naar huis rijden, op de A2 langdurig achtervolgd door een auto vol enthousiast naar ons mimende en veelbetekende-bekken-trekkende beginnende twintigers. Wisten zij veel dat de kofferbak was gevuld met proefpakketjes Kruidvat-luiers, billendoekjes, perineumolie, rompertjes in maat 50-56 en andere hen nietszeggende baarmoederbeursbuit. 

Tussen die beursdag en afgelopen donderdag zat een kleine drie jaar, gok ik. Hee - het kost wat geduld, maar dan héb je ook wat.

Dan zie je jezelf halverwege de middag, net het niemandsland tussen dorp en snelweg inrijdend, opeens geconfronteerd met een driftig knipperende, aandachtsgeile achterligger die even daarvoor bij het stoplicht, toen ik even diep verzonken in een telefoongesprek verkeerde, vast al knipogend naast me had gestaan.

Maar daar ging ik (hoe geflatteerd ik stiekem ook was) dus mooi niet op in, hè, daar in het ietwat verlaten en bosrijke buitengebied. Nee nee, wij lezen de kranten (niet te verwarren met de Achterklap-sectie van nu.nl) maar al te goed. 

De zwarte mobiel knipoogde in stereo en spiegelbeeld noest nog wat verder, terwijl de snelweg naderde. Tot daar opeens, in klinkklare rode letters (verre van in spiegelbeeld), in mijn achteruitkijkspiegel verscheen: 'STOP. POLITIE'. 

Damn. Op de rem toch maar - de politie is, ook in verlaten niemandslanden, immers je beste vriend. Oh wacht, gsm-gesprek misschien maar even afsluiten nu. Wel zo netjes bij een eerste kennismaking.

Maar mijn tijdelijk beste vriend liet zich niet foppen. "We reden net achter u op de ringweg..." "En jullie zagen me bellen", vulde ik, behulpzame en bijna altijd brave burger die ik ben, zelf maar alvast in. "Dat mag niet, hè?", stelde Neef Agent streng. "Ik weet het", repliceerde ik gedwee. Om er zonder gene achteraan te flappen: "Tja, ik moest nog even vlug mijn vriend bellen, de verloskundige heeft me namelijk net doorgestuurd naar het ziekenhuis." En, ik weet niet meer precies hoe (on)bewust - maar opeens leek mijn rug zich nog wat extra te hollen.

En toen sloeg de vertwijfeling bij Neef Agent toe. Hij keek naar zijn collega in de berm. En naar mij. En naar mijn buik. En naar de verwijsbrief met het logo van de verloskundigenpraktijk, die zichtbaar uit mijn handtas stak. En naar mijn hulpeloze blik. En nog eens naar mijn buik. En naar mijn blik. Vliegensvlug en licht nerveus zag ik hem pogen een inschatting te maken van dat waarover hij op de politieschool niets had geleerd: de voor zijn ogen mogelijk rap vorderende ontsluiting van een zichtbaar zwaar zwangere vrouw. En hij besloot, hakkelend: "Vooruit, u krijgt een waarschuwing. Gaat u maar gauw. Maar niet meer bellen in de auto, hè?" (gedachtenwolkje: "... want dan zie ik me wellicht nog váker geconfronteerd met ongemakkelijke omstandigheden als deze")

Wat er gelogen is aan het bovenstaande verhaal? Bijna niks. Behalve het zogenaamd inderhaast gepleegde telefoontje naar vriendlief, want die sprak ik uren eerder al. Aan de telefoon zat ik (verre van verantwoord, want verre van handsfree) wel degelijk, met de verloskundige welteverstaan - om te checken of ze vanochtend toevallig het zoekgeraakte frontje van mijn autoradio had gevonden. Dringend naar het ziekenhuis verwezen had ze me die ochtend ook: voor een extra consult bij de gynaecoloog, weliswaar pas zo'n zes uur daarna. En ontsluiting: welnee, dat hadden we natuurlijk wel (correctie: niet) getweet. 

Die verwijzing naar de gynaecoloog - die was dan weer de schuld van zoonlief, in al zijn binnenbaarmoederlijke onschuld. Die heeft het klaarblijkelijk zo intens naar zijn zin bij mama aan boord, dat zijn kleine, nog onrijpe hartje zo nu en dan een sprongetje van vreugde maakt. Of een extra slagje, om precies te zijn. Vooralsnog absoluut niet verontrustend, maar wel reden voor een tijdelijke extra vinger aan Puntjevanjeneus' pols vanuit het ziekenhuis. Waar ze me hopelijk niet onder controle willen houden en me ook niet bij voorbaat gaan verplichten om daar te bevallen. Home is where the heart is - evenals de toekomstige barensnood en hopelijk daaropvolgende verlossing.

We houden u op de hoogte.