Mauwen in maillot

En dan pies je dus (letterlijk) bijna in je zwangerschapsmaillot van het lachen. Terwijl je in de keuken (nog veel letterlijker) kotsend boven de gootsteen hangt. De gootsteen waarin al een eens witte, maar inmiddels lichtbruin getinte onderbroek van je kleuter ligt. De onderbroek die je net, met een bewonderenswaardige massa doorweekte stront erin, uit een uiteraard lekke emmer hebt gevist waar vriendlief het ranzige goedje een half uur eerder helemaal op eigen initiatief, goedbedoeld, snel en niet te vergeten zonder eerst uitspoelen in een (dus weglekkend) sopje zette. 

En dan blik je terug op de avondspits. Die je, wegens een huis in een straat die al driekwart dag zonder stroom zat, noodgedwongen doorbracht bij McDonald's, waar je de koude Quarterpounders evenzo koeltjes retourneerde aan de puisterige parttimer die ze even daarvoor met een hoogst respectabele traagheid op je dienblad had gezet. Waarna je je kindjes in bad zette bij opa en oma om de hoek, wiens huis gelukkig nog wél voorzien was van stroom en ander comfort. Waar je intussen meteen maar even je zwangerschapsgymjuf afbelde, want die pufles die vanavond wegens wateroverlast naar een andere locatie een stad verderop was verplaatst - daarvoor ging je jezelf deze mistige avond maar eens even niet over de kop haasten.

De avond als afsluiting van een dag gedurende welke de tegenslagen, klein en groot, zich vanaf het ochtendritueel al opstapelden. Te beginnen met twee opstandige dochters, van wie de een per se naast mama aan de ontbijttafel wilde zitten, nee, toch maar naast papa, nee, papa moest tussen hen in zitten, en het brood was ook al niet lekker, en warempel, daar ging maar weer eens een beker melk over de vloer. Zo'n ochtendritueel dus waarbij je er de eerste twee, drie minuten nog intrapt en omwille van de lieve vrede meedoet aan de door dochters geïnitieerde stoelendans. Maar waarbij je in de vierde minuut al langzaam op het punt komt waarop je die twee blonde bolletjes liefst even subtiel tegen elkaar zou laten knotsen. 

Het ochtendritueel dat zich op het werk voortsleept met een weigerende computer, waarmee een hulpvaardige ict-meneer vervolgens driekwart van je werkdag zoet is. Waarop je maar met een andere pc aan het stoeien slaat, alwaar een mailtje binnenrolt van goede vrienden die hun grootste, zo moeilijk vervulbare wens vannacht zo verdrietig opnieuw in rook zagen opgaan. Waarop je dringend even een blokje om moet, terwijl tranen je zwarte mascara uitsmeren over je ijskoude wangen, terwijl je telefonisch (met een antieke leen-Nokia, want je iPhone is ook al stuk) de buurvrouw aanhoort over algehele elektriciteitsperikelen in de straat waarvoor de stroommeneren graag even direct je huis binnen willen. 

U bent al afgehaakt, hè? Welja, dat kan er wel bij hoor. Maar nou ja, zo'n dag was het nou eenmaal. Zo'n dag die geen kattenpis is. Waarop het huilen je van uur tot uur nader staat dan het lachen. Het lachen dat zich aan het einde van de dag alsnog meester van je weet te maken. Als je dus (letterlijk) bijna in je zwangerschapsmaillot piest van het lachen. Want zwanger, oh ja, dat ben je vandaag ook nog - iets met hormonen, zo herinnert vriendin B. je ergens halverwege die dag. 'Zwanger' waarvan de termijn morgen opeens al confronterend met een '3' begint. 

En je handen, daar kun je van op aan - die ruiken nog lang naar kleuterpoep.