Knikkende knieën

Zomaar opeens stapten ze ons leven binnen: de koppoters. Niet letterlijk, hoor. Dat zou me een happening zijn, zeg - dat je op een frisse herfstavond rond etenstijd nietsvermoedend (herstel: een collectant vermoedend, het is tenslotte weer die tijd van het jaar) de voordeur opendoet en er zo’n opgewekt, hol en bovenal romploos type op je tuinpad staat, zijn hoogst waarschijnlijk nog vingerloze handje net losmakend van de deurbel.

Maar figuurlijk dus, maanden terug trouwens al, voegden ze zich toe aan ons alledaagse jonge-gezinnenbestaan. Het zichzelf in razend tempo vermenigvuldigende volk der koppoters, ontsproten aan het -wat dat aangaat voorspelbare- brein van onze oudste. De ene keer met haar, de andere keer met oren, soms met armen en handen en soms, heel soms, zit er zelfs een ‘lucky chap’ tussen die gezegend lijkt met iets wat een beginnende romp doet vermoeden - maar evenzo vaak ook niet.

Volslagen hulpeloos zijn ze eigenlijk, overgeleverd aan de artistieke grillen van onze kleuter.

Afgelopen week deed een nieuwe soort zijn intrede: de koppoter met knieën. Dat zouden we in de waan van alledag gemakkelijk kunnen afdoen als een willekeurige stap in de creatieve ontwikkeling van de eerdergenoemde kleuter - maar zo makkelijk stappen we daar momenteel niet overheen. Letterlijk en figuurlijk niet trouwens - knieën zijn hier in huis momenteel namelijk een ergerlijk dominant issue. Het issue van de zwangere des huizes -om maar meteen persoonlijk te worden-, die zich zowel in beweging als in rust geplaagd ziet door nare pijnen aan haar gewrichten, vooral die in de knieën, waarvan de normaliter verstevigende banden er deze derde zwangerschap in goed onderling overleg stilzwijgend de brui aan hebben gegeven.

Toch lief hè, dat onze kleuter dat blijkbaar zo haarfijn aanvoelt en het real life leed -met een waar gevoel voor realistisch detail- verzacht met eindeloos langbenige koppoters, van wie de knieën zich instinctief mee-ontwikkelen met moeders fysieke gestel en er met de dag asymmetrischer en instabieler op lijken te worden. Gedeelde smart is halve smart - zelfs als je deze deelt met een koppoter.

Vol verwachting klopt mijn hart voor aankomende tekeningen waarop de bevalling van zoonlief alvast tot in het fijnste detail wordt geschetst...