Gert, van wie de bel het niet doet

Uitdagend. Leerzaam. Duurzaam. Goedgekeurmerkt. Creatief. Weldoordacht. Verantwoord. Eenvoudig. Prikkelend. Milieubewust. Veilig uiteraard. Van hout, natuurlijk. En bij voorkeur niet al te ontsierend voor ons daarvoor met zoveel zorg en aandacht ingerichte interieur, waarin de Zweedse zweem nog beperkt bleef tot een enigszins acceptabel accessoire of praktisch (onzichtbaar) stukje keuken- of opberghulp.

Ooit, toen we nog aanstaande moeders waren, wisten we het wel. Alles wat we ons aankomend kroost zouden gaan aanbieden om mee te spelen, om van te leren en om zichzelf vloeiend mee te kunnen ontpoppen als de volgende Mozart, Mesdag of Marie Curie, zou al het bovenstaande zijn.

Geen plastic in alle schreeuwerige kleuren van de regenboog (met een beperkt gedoogbeleid richting FisherPrice, want zelfs al van vóór onze tijd en dus zullen ze heus wel íets goed doen), ook geen eindeloos batterijen- én milieuverslindende miniconsumentenelektronica, geen kermisprullaria met een maximale houdbaarheid van vier dagen en al helemaal geen afstompende commerciële kul, in een opperste vlaag van wanhoop-treft-verstandsverbijstering toch maar aangeschaft omdat zoon- en/of dochterlief er die ochtend nu eenmaal voor de zoveelste keer onontkoombaar (en daarmee ontroostbaar) mee om de oren werd geslagen in het reclameblok van Z@ppelin.

Oh ja, niks ook van onverstaanbare types omringd door groene heuvels, bloemetjes en konijntjes met televisies op hun buik. En die 24/7 doldraaiende productiefabriek van Gert, daar gingen we onszelf al helemáál verre van houden - dat ie verdorie eerst z’n eigen deurbel maar eens fikst. 

Allemaal theorie natuurlijk, dat hebt u zelf óók allang ondervonden. Want in de praktijk van vandaag alledag lappen we al het bovenstaande (verslagen door de commercie) schouderophalend aan onze laars, om zwetend achter onze pc de beste kaartjes voor K3 te bemachtigen, om hand in hand met ons kroost richting theater te huppelen voor het zoveelste ‘nieuwste avontuur’ van Mega Mindy en (wél nadrukkelijk vandaag) de nodige euro’s neer te tellen voor een kop koffie (mét Wizzy & Woppy-biscuitje), een schotel met hoogst ongare (en door deze zwangere daarom geretourneerde) balletjes-in-tomatensaus, een door Wies’ mama moeiteloos te overtreffen schminksessie (voor nog eens drie euro éxtra inclusief één van de, uiteraard onontkoombaar aanlokkelijk door de hele schminkkraam uitgestalde, accessoires), heliumballonnen van K3 en Bumba en zo nog wat verzameld Plopsa-geweld, ontsproten uit de aars van Samson het brein van Gert. Oh ja, de bij binnenkomst gemaakte statieportretten met Plop en Kwebbel, die lieten we hangen. Voor die zes euro kochten we een Mega Mindy-prikblok.

Maar hee, nu laten we ons wel héél ernstig van onze meest Hollandse kant zien. Want hadden we plezier? Echt wél! En pret, die is priceless.